Το κουδούνι

5 Sep

back_school Για τους περισσότερους το κουδούνι είναι ένας ήχος μακρινός που τον ακούνε καμιά φορά, όταν περνάνε έξω από κανένα σχολείο – εκτός αν είστε κάτω των δεκαοκτώ. Για έναν άνθρωπο σαράντα ετών το κουδούνι είναι συνήθως μια ανάμνηση ή ένα σύμβολο: Το άνοιγμα των σχολείων. Για μένα όμως δεν είναι το ίδιο. Το κουδούνι στοιχειώνει την ζωή μου πολλά χρόνια τώρα. Και σε μία εβδομάδα θα το ξανακούσω.

Μαζί με τα παιδιά μου που θα φορτωθούν τη σάκα τους, όπως την λέγαμε παλιά, θα φορτωθώ κι εγώ ξανά τα τσαντικά μου, τα μολυβάκια μου, τα στυλό μου, τους μαρκαδόρους υπογράμμισης, τα συρραπτικά, τις άπειρες φωτοτυπίες, τα βιβλία μου.

Θα κάτσω στο δικό μου θρανίο, που το λένε πια έδρα και θα είμαι κι εγώ μια μαθητριούλα ετών σαράντα. Και όσα χρόνια κι αν περνάνε το κουδούνι δεν το συνηθίζω ποτέ. Ειδικά το πρώτο κουδούνι. Αυτό που σου δίνει το σήμα να ανέβεις στην τάξη, να μιλήσεις, να συστηθείς, να εκτεθείς, να κερδίσεις το κοινό σου που σε μετράει με το μάτι και που σπάνια του γεμίζεις το μάτι… Τουλάχιστον όχι με την πρώτη.

Κι έτσι μερικές φορές, όπως άλλες μαμάδες ρίχνουν κανένα δάκρυ συγκίνησης ακούγοντας το πρώτο κουδούνι της χρονιάς, εγώ ρίχνω ένα δάκρυ λύπης. Γιατί όσο υποτιμημένος κι αν είναι ο ρόλος μου ως παιδαγωγού στην σύγχρονη κοινωνία, μόνο κάποιος σχετικός με τον χώρο ή με υψηλό βαθμό ενσυναίσθησης θα μπορούσε να καταλάβει αυτά που φέρνει μαζί του το πρώτο κουδούνι για έναν εκπαιδευτικό που σέβεται τον εαυτό του. Το άγχος, τα ξενύχτια, την διόρθωση έκθεσης με σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα, το κουβάλημα των βιβλίων, τους γονείς, τις φωνές, την εφηβεία, τις ορμόνες, την αναζήτηση της ορθής διδασκαλίας, τις ασάφειες του εκπαιδευτικού συστήματος και το παράλογο. Προπαντός το παράλογο.

Τουλάχιστον να μου έπαιρνε κάποιος μια καινούρια τσάντα κι εμένα!

 

New_age_mom

26 May

vogue

Πολύ νωρίς στο ρόλο μου ως μητέρας κατάλαβα το εξής: δεν ήμουν αυτό που λέμε κανονική μαμά. Ήμουν εξαρχής κάπως διαφορετική, κάπως πιο ανάλαφρη κι αυτό αρχικά με βασάνιζε.

Πρώτον, δεν κυνηγάω τα παιδιά μου με ζακετάκια. Ούτε και μου αρέσει να κουβαλάω τα ζακετάκια τους. Παρά να τα κουβαλάω μάλιστα, προτιμώ να μην τα πάρουν καθόλου. Δεύτερον, είμαι ακόμα λεπτή. Δεν είχα αυτή την εικόνα της μαμάς στο μυαλό μου. Παλιά γύρω στα σαράντα οι μητέρες είχαν αρχίσει να παχαίνουν και να δείχνουν φωτογραφίες-αποδείξεις ότι κάποτε ήταν λεπτές. Τρίτον, δεν αντλώ ικανοποίηση από το να υπηρετώ την οικογένειά μου. Αντλώ αντιστοίχως ικανοποίηση από την ικανότητα της οικογένειάς μου να αυτοεξυπηρετηθεί. Τέταρτον, δεν διαβάζω τα παιδιά μου. Για να είμαι ακριβής τις περισσότερες μέρες δεν ξέρω καν τί έχουν, τί έκαναν στο σχολείο, με ποιόν έπαιξαν και αν έφαγαν το κολατσιό τους. Πέμπτον, ακούω μουσική και χορεύω μόνη μου, πίνω μπύρα ή κρασί το βραδάκι και αφήνω άπλυτα τα πιάτα στο νεροχύτη.

Αυτά κάποτε ίσως να ήταν αδιανόητα. Αλλά εγώ το παραδέχομαι. Μερικά βράδια αφήνω άπλυτα τα πιάτα για να φτιάξω τα μαλλιά μου. Επίσης θέλω την ησυχία μου. Την θέλω και την διεκδικώ. Πιστεύω δε ότι η ζωή στο διαμέρισμα δεν ευνοεί την οικογενειακή ζωή. Μας λείπει στις μεγαλουπόλεις ο χώρος. Όταν νυχτώνει και βάζω τα παιδιά για ύπνο βλέπω ξένες σειρές και ταινίες στην τηλεόραση. Το πρωί ξυπνάω με δυσκολία. Είμαι σαν όρθιο πτώμα που σέρνεται. Δεν χαμογελάω και συνήθως από την βιασύνη μου φωνάζω. Κάθε Δευτέρα και Τετάρτη πάω yoga. Αυτή είναι απαραβίαστη συνήθεια.

Με λίγα λόγια είμαι μια μαμά λίγο new_age. Κι αυτό κάποτε ήταν λίγο βασανιστικό για μένα. Τώρα όμως που το σκέφτομαι, ίσως να μην είναι και τόσο κακό. Και ίσως το να ξεφύγεις από τα κλισέ της ελληνίδας μάνας, ίσως λέω, να είναι και για το καλό των παιδιών μου. Γιατί μέσα σε αυτό που είμαι ποτέ δεν τους έχω αρνηθεί την αληθινή κουβέντα και το αληθινό ενδιαφέρον, που είναι νομίζω λίγο πάνω από τα τυπικά μου καθήκοντα.

Γι’ αυτό βάζω στη διαπασών τη μουσική και ακούω ανάλαφρα και αντισυμβατικά τραγουδάκια χοροπηδώντας! Κι ας φάμε αυγά μάτια!

Πέτα τη μαμά απ’το τρένο!!!

7 Apr

eat_it

Ε, ναι….Τόσα χρόνια συναναστροφής με μαμάδες τελικά σε ένα συμπέρασμα με έχει οδηγήσει. Δεν έχει σημασία τί νομίζει η κάθε μαμά, σημασία έχει ότι οι πιο πολλές είναι για να τις πετάξεις από το τρένο. Ωραίες, νέες, έξυπνες, ψηλές, κοντές, μελαχρινές ξανθές οι μαμάδες γενικώς έχουν πάρει τον ρόλο τους πολύ σοβαρά. Και δεν λέω, το καταλαβαίνω στην αρχή, όταν πρωτοκάνεις μωρό να τρελαίνεσαι. Κι εγώ νόμισα κάποτε ότι μόνο εγώ γέννησα και καμία άλλη. Αλλά δεν είναι έτσι.

Γιατί εκεί που νόμισα ότι έχω γεννήσει τον θεό μετά από κάποια χρόνια γέννησα άλλον έναν θεό. Τελικά τα δικά μου παιδιά είναι τόσο σπάνια και χαρισματικά; Όχι. Μήπως είμαι εγώ κάτι ιδιαίτερο; Πάλι όχι. Μήπως με καταξιώνει η όποια επιτυχία τους. Σε καμία περίπτωση. Τους αφήνω να τρώνε και την επιτυχία και την αποτυχία με την άνεσή τους. Και για να πω και την αλήθεια την αποτυχία την επιδιώκω γι’ αυτούς. Γιατί από αυτήν αποκτούμε εκπαίδευση. Και βλέπω γύρω τόσες ταλαίπωρες μαμάδες να αγχώνονται πού θα πρωτοπάνε τα παιδιά τους, πώς θα τα κάνουν καλλιτέχνες ή επιστήμονες, πώς θα τα κάνουν να είναι οι καλύτεροι μαθητές. Και όσο κι αν πραγματικά έχω πολύ μεγάλη εκτίμηση στη μόρφωση ξέρω κάτι που το βλέπω στη δουλειά μου, μέσα στα Λύκεια και που το βλέπω και στη ζωή μου: Αυτό που τελικά μας κάνει πετυχημένους είναι πώς θα διαχειριστούμε την αποτυχία μας!

Στους γιους μου

Με αγάπη!

Πέντε τρόποι να μην πάθετε υστερία. Σήμερα…

2 Feb

Hysteria

Μετά από σχεδόν δεκαετή εμπειρία στη μητρότητα και πολλές δυσάρεστες στιγμές -σε αντίθεση με όλες τις τρισευτυχισμένες μαμάδες των Social Media- έχω μάθει κάπως να αποφεύγω τις κακοτοπιές και να προλαβαίνω τις κρίσεις. Σε κάποιον βαθμό βεβαίως βεβαίως…

  1. Δύο φορές την εβδομάδα μαθήματα γιόγκα. Αν δεν σας κάνει κάτι τέτοιο βάλτε στη θέση του ο, τιδήποτε άλλο σας βοηθάει να εκτονωθείτε,  να χαλαρώσετε και -γιατί να το κρύψουμε άλλωστε- να βγείτε από το σπίτι. Πέρασα χρόνια εσώκλειστη δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά και ξέρω ότι πειράζει το νευρικό σύστημα των φυσιολογικών ανθρώπων.
  2. Μάθετε τα παιδιά σας να σέβονται την πιο ιερή ώρα για σας. Στο δικό μας σπίτι τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά την φράση: “η μαμά τώρα πίνει καφέ”. Και εκείνη την ώρα η μαμά δεν ακούει τίποτα. Σηκώνεται μόνο σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης- και λέγοντας έκτακτης εννοούμε ζωής και θανάτου.
  3. Βρείτε ένα καλό βιβλίο. Εμένα τα βιβλία αποτέλεσαν πάντοτε τη διέξοδό μου και τα ψυχοφάρμακά μου σε δύσκολες περιόδους. Και πια δεν μπορώ να ζήσω χωρίς βιβλίο στο κομοδίνο μου. Και βρίσκω τον χρόνο να διαβάσω. Κι ας μείνει άπλυτο κανα πιάτο στο νεροχύτη. Ιδανική ώρα: το βράδυ. Κι όταν δεν έχω τί να διαβάσω, όταν έχω εξαντλήσει την αστυνομική λογοτεχνία που λατρεύω τελευταία, ξαναπαίρνω την Jane Austen και αρχίζω από την αρχή και με τη σειρά όλα της τα βιβλία.
  4. Ταινίες και σειρές. Αστυνομικά -γιατί περνάω φάση-, ρομαντικά, κομεντί. δεν προτείνω δράματα, αυτοκτονίες και αρρώστιες αλλά πάλι γούστα είναι αυτά!
  5.  Μαγειρική. Ένα φαγητό λίγο πιο γκουρμέ προσωπικά μου δίνει κίνητρο να περάσω το απόγευμα με κάποιο ενδιαφέρον και πέραν τούτου υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το να κάθεσαι να ξεκουραστείς και να τρως μια ζεστή κινέζικη σουπίτσα;

Κι έτσι με αυτούς τους τρόπους, χωρίς οικιακή βοηθό στο σπίτι, χωρίς λεφτά για ψώνια, χωρίς αλκοόλ καταφέραμε να τη βγάλουμε και σήμερα χωρίς να πάθουμε υστερία!

 

Βόλτα για καφέ με παιδιά_ Europe edition

11 Oct

Joyce Gordon, Instant Chase & Sanborn TV hostess. Standard Brands.

Η αδερφή μου ζει στη Δανία. Κι έχει ένα μικρό κοριτσάκι. Η ξαδέρφη μου ζει στην Γερμανία. Κι αυτή έχει ένα μικρό κοριτσάκι. Τρεις παράλληλες ιστορίες από μια βόλτα με παιδιά σε τρεις χώρες. Crash test και έπεται συνέχεια…

1. Ελλάδα.

Έχετε πάει ποτέ για καφέ με παιδιά στην Ελλάδα? Και μάλιστα στην Αθήνα που είναι μεγάλη και πολιτισμένη πόλη; Απ’ όταν άρχισα να κυκλοφορώ με καρότσι είδα τη ζωή με άλλα μάτια. Για παράδειγμα, τα πεζοδρόμια δε με χώραγαν. Δεν πέρναγα ανάμεσα από αυτοκίνητα παρκαρισμένα. Σε πολλά ασανσέρ δεν χωρούσα ούτε κατά διάνοια. Και οι καφετέριες δεν είναι σε γενικές γραμμές αυτό που θα λέγαμε kids friendly. Το πρώτο και κυριότερο πρόβλημα που αντιμετώπισα όταν έψαχνα ένα μέρος για να πιω το καθιερωμένο καφεδάκι μου ήταν και είναι το κάπνισμα. Γιατί όπου και να πας όλοι καπνίζουν. Πρέπει λοιπόν πάντα να ψάξεις και να εντοπίσεις στην ακτίνα που κινείσαι καφετέριες στις οποίες όντως το κάπνισμα απαγορεύεται.

Παρόλα αυτά επέμεινα. Βρήκα τα μέρη που δεν κάπνιζε κανείς. Μετά όμως έπρεπε να βρω και μέρη στα οποία δεν υπάρχει ρατσισμός κατά των παιδιών. Γενικότερα οι χώροι με πολύ νεολαία δεν είναι πολύ φιλικοί σε μικρά παιδιά. Βλέπεις κάτι πλάγια βλέμματα την ώρα που παρκάρεις το καρότσι ή σέρνεις τα δύο παιδάκια σου. Όμως κι αυτό μπορείς να το προσπεράσεις. Υπάρχουν μέρη που δέχονται τα παιδιά. Τους γελάνε και τους φέρνουν νερό χωρίς πάγο. Ή νερό με καλαμάκι.

Εμπόδιο τρίτο. Το στρίμωγμα. Ειδικά όταν ζεις στο κέντρο οι χώροι στις καφετέριες είναι μικροί. Και τα παιδιά στριμώχνονται στους μικρούς χώρους. Και όσο μεγαλώνουν βαριούνται γιατί γενικά δεν έχουν τί να κάνουν. Έχω δοκιμάσει και παιδότοπους με καφέ. Και μάλιστα πολύ ωραίους παιδότοπους με δημιουργική απασχόληση, με ενδιαφέροντα παιχνίδια. Όμως εκεί το πρόβλημα είναι ο καφές – αν είσαι coffee maniac σαν εμένα.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της χώρας είναι και πάλι ο καιρός. Γιατί όσο ο καιρός είναι καλός και χώρους βρίσκεις και το κάπνισμα δεν σε επηρεάζει και τα παιδιά είναι ανεκτά. Και με τα χρόνια βρίσκεις κάποια στέκια. Και όταν επιμείνεις και τα εκπαιδεύσεις τα παιδιά να κάθονται για να πιεις έναν έρμο καφέ με την ησυχία σου και να μην μαλλιοτραβιούνται ή να εκσφενδονίζουν αντικείμενα τότε τελικά γίνονται μασκώτ στα καταστήματα και καταλήγουν γύρω στα εννιά τους να τα χαιρετάνε όλα τα γκαρσόνια του Κολωνακίου.

2. Δανία_ Χρίστια

Και να μαι στο Aarhus –‘Ωρχους όπως το προφέρουν οι Δανοί- η δεύτερη σε πληθυσμό πόλη μετά την Κοπεγχάγη. Μια ήσυχη, γραφική πόλη με μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων λόγω του πανεπιστημίου της. Καινούρια χώρα λοιπόν, καινούρια γλώσσα, καινούριο σπίτι, ελπίζω σε καινούριους φίλους και όλα αυτά με κάτι εντελώς καινούριο, με ένα μωρό.

Και ξεκινάμε με το πρώτο πράγμα που θα έκανε μια γνήσια ελληνίδα σε μια καινούρια πόλη. Βόλτα για καφέ. Γιατί το να υπάρχουν ωραία καφέ εκεί που ζεις είναι ζωτικής σημασίας. Από τις πρώτες βόλτες μου εδώ με χαρά είδα ότι βρίσκομαι σε μια πόλη με πολλά καφέ. Καφέ αλυσίδες, αλλά και καφέ μικρά από αυτά που μου αρέσουν.

Και ναι, βρίσκομαι μπροστά από αυτό που ονειρευόμουν. Η μυρωδιά του καφέ με καλεί, το ήσυχο και με χαρακτήρα καφέ μου φωνάζει και εγώ πηγαίνω σχεδόν υπνωτισμένη και χαρούμενη που το μωρό είναι στο καρότσι χωρίς να παραπονιέται, αν κοιμηθεί σκέφτομαι ακόμα καλύτερα. Πριν προλάβω να ανοίξω την πόρτα όμως διακρίνω στην πόρτα αυτοκόλλητο με σήμα «απαγορεύονται τα καρότσια». Τα μωρά επιτρέπονται, αλλά τα καρότσια όχι. Και τώρα ήρθε η στιγμή της μεγάλης αποκάλυψης. Αυτό που έμαθα πριν έρθω εδώ και που ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Οι Δανοί αφήνουν τα μωρά τους στα καρότσια έξω από τα μαγαζιά. Ναι το είδα με τα μάτια μου. Όταν βέβαια λέμε καρότσια, ξεχάστε την εικόνα των καροτσιών που ξέρατε. Μιλάμε για καρότσια τεράστια, όπου το μωρό είναι ξαπλωμένο και κλεισμένο από παντού για να προστατεύεται από το κρύο. Για μια στιγμή λοιπόν κοντοστέκομαι. Δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσω το μωρό απέξω, μόνο του και στο κρύο. Άσε που κάθε δέκα λετπά ρίχνει ψιλόβροχο. Ο σύζυγος πιο τολμηρός και έτοιμος να ακολουθήσει τα περίεργα και βάρβαρα έθιμα των βίκινγκς μου ζητάει να το ξανασκεφτώ. Χωρίς δεύτερη κουβέντα του απαντάω όχι. Παρκάρουμε λοιπόν το όχημα απέξω, το μωρό αγκαλιά και ναι, είμαστε οι μόνοι που κρατάμε ένα μωρό στην αγκαλιά. Αν και πίστευα πως θα με κοιτάνε περίεργα, τελικά η υποδοχή ήταν ζεστή και ευγενική. Τα χαμόγελα προς την μικρή δίναν και παίρναν και ευτυχώς η μικρή ανταπέδιδε. Παραγγέλνω λοιπόν τον πατροπαράδοτο καπουτσίνο και βρίσκομαι να απολαμβάνω έναν πραγματικά ωραίο καφέ, σε ένα περιβάλλον, προσέξτε, με καθαρή ατμόσφαιρα. Γιατί είναι αυτονόητο και μη διαπραγματεύσιμο ότι απαγορεύεται το κάπνισμα. Δεν υπάρχει αυτοκόλλητο γι αυτό. Είναι δεδομένο. Γεγονός που σου επιτρέπει να μπεις σε όλα τα μαγαζιά με το παιδί σου. Η μόνη δυσκολία είναι πως πολλά καφέ είναι μικρά και δεν επιτρέπουν καρότσια, οπότε έχεις την επιλογή ή να πάρεις το μωρό αγκαλιά ή να το αφήσεις έξω, στον καθαρό και παγωμένο αέρα της Δανίας, μακριά από τα μικρόβια που κυκλοφορούν στους κλειστούς χώρους. Εμείς ακόμα προτιμάμε τα μικρόβια και τους κλειστούς με θέρμανση χώρους.

Οι εμπειρίες όμως της βόλτας με το παιδί για καφέ δε σταματάνε εδώ. Από τις πρώτες κιόλας μέρες ανακάλυψα ότι υπάρχουν καφέ για γονείς. Καφέ φιλικά προς τις μητέρες που θηλάζουν και φιλικά προς τα παιδιά. Γεμάτο με παιχνίδια και μαξιλάρες όπου μπορούν να ξαπλώσουν και να παίξουν και εσύ να απολαύσεις ένα ωραίο γλυκό με τον καφέ σου. Κάθε μέρα έξω από αυτά τα καφέ βλέπεις στη σειρά τα καρότσια παρκαρισμένα και μέσα νέες μητέρες με μωρά τα οποία τα αφήνουν σε μαξιλάρες κοντά στα πόδια τους ενώ αυτές μπορούν να κουβεντιάσουν απολαμβάνοντας τον καφέ τους. Εδώ συνηθίζεται οι νέες μητέρες οι οποίες μένουν στην ίδια περιοχή να φτιάχνουν ένα μικρό γκρούπ και να συναντιούνται κάθε τόσο.

Αυτή η μικρή πόλη λοιπόν, ευτυχώς μου προσφέρει την πολυτέλεια να μπορώ να ανακαλύπτω και να επισκέπτομαι όμορφα καφέ αυτή τη φορά παρέα με την κόρη μου.

3. Γερμανία_Μαρία

Ήτανε μια φορά, μάτια μου, κι έναν καιρό…μια κρητικοπούλα που πήγε στη Γερμανία να μάθει γράμματα. Εκεί, στην πόλη του Μονάχου, γνώρισε έναν Γερμανό, που την έκανε να τον ερωτευτεί τρελά και να μείνει μαζί του. Μετά απο 12 χρόνια σχέσης, εφόσον κατάλαβαν πλέον ότι ταιριάζουν και ότι είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, αποφάσισαν να παντρευτούν. Δύο χρόνια μετά τον παραμυθένιο γάμο τους αποφάσισαν να κάνουν και παιδάκια και έτσι η Μαρία και ο Πέτερ απέκτησαν την Ηλέκτρα.

Η Ηλέκτρα είναι ένα υπέροχο μωράκι (όπως λένε οι άλλοι….) και η μαμά της χαίρεται να την ντύνει όμορφα και να την βγάζει έξω για καφέ. Και κάπου εδώ τελειώνει το παραμύθι και αρχίζει η πραγματικότητα.

Ο καφές στο Μόναχο και με μωρό όμως είναι δύσκολο πράγμα για μια Ηρακλειώτισσα, που έχει μάθει να πίνει ωραίο καφέ για πολλές ώρες στις πολυθρόνες του Ηριδανού, απ΄όπου περνάνε πασαρέλα όλοι και όλες που θέλουν να δουν και να τους δουν.

Στο Μόναχο γενικώς δεν ισχύει ότι ο καφές είναι απόλαυση και τρόπος για να περάσει ευχάριστα η ώρα. Δεν πας για να πιείς καλό καφέ, να τα πεις με τον συνοδό σου αναλυτικά, να περάσουν δυο-τρεις ώρες και όταν πονέσει ο ….. σου να πεις: «Πω,πω, βρε παιδί μου, πως πέρασε έτσι η ώρα;». Στο Μόναχο βγαίνεις για φαγητό ή για ποτό, αν έχεις σκοπό να ξοδέψεις πολύ χρόνο, έστω και για μια πάστα, αλλά όχι για καφέ. Αντιστοίχως άβολα και με ελλιπή αισθητική είναι και τα καφέ. Σπάνια να βρεις πολυθρόνες, στην καλύτερη περίπτωση θα βρεις καναπέ, οι καρέκλες και τα τραπεζάκια είναι πολύ μικροσκοπικών διαστάσεων και σίγουρα μιλάμε για μια τεράστια πλεκτάνη στην οποία έχουν συνωμοτήσει οι καταστηματάρχες με τους σχεδιαστές επίπλων, για να μην σ΄αφήσουν να ευχαριστηθείς καφέ!

Και όταν μιλάμε για καφέ μην νομίσει κανείς ότι μιλάμε για καπουτσίνο με αυτή την τέλεια κρέμα από πάνω που θυμίζει σούπα βελουτέ και με μπόλικη κανέλα που δίνει την έξτρα γεύση στον καφέ ή για δροσιστικά καπουτσίνο φρέντο και φραπεδάκια το καλοκαίρι. Μιλάμε για νεροζούμια με μια άσπρη σαπουνάδα, που είναι είτε πολύ αραιά, είτε πολύ δυνατά, και που αν έχεις το θράσος να ζητήσεις κανέλα για να τα κάνεις κάπως υποφερτά, σε κοιτάνε λες και κατέβηκες από τον Άρη. Και αν το καλοκαίρι κάνεις το λάθος να ζητήσεις Eiskaffee, θα σου φέρουν γαλλικό καφέ με μια μπάλα παγωτό μέσα! Και αν, δε, ζητήσεις και λίγο νερό από τη βρύση, ε, τότε πια ανήκεις στους καταραμένους!

Και αν, παρ΄όλα αυτά είσαι σε μια μαζοχιστική διάθεση και θέλεις να κάτσεις λίγο παραπάνω στις άβολες καρέκλες για να πιείς αυτόν τον καφέ, έρχεται κάθε δέκα λεπτά ο σερβιτόρος και σε ρωτάει αν θέλεις και κάτι άλλο. Και αν δεν έχεις αφήσει μια γουλιά καφέ μέσα στο φλιτζάνι για να φανεί ότι ακόμα πίνεις, στο παίρνει μέχρι να πεις κύμινο και τότε είσαι υποχρεωμένος ή να πάρεις κάτι άλλο ή να φύγεις…

Από αυτή τη δύσκολη θέση ήρθε να βγάλει την μαμά της η Ηλέκτρα μιας που τώρα πάνε πια μαζί για καφέ. Βασικά αποκλείονται αμέσως τα μικροσκοπικά καφέ, γιατί η μαμά της Ηλέκτρας δεν θέλει να κάνει αυτά που κορόιδευε πριν γίνει μαμά. Και ένα από αυτά ήταν μαμάδες με τεράστια καρότσια που προσπαθούν να στριμωχτούν σε μικρούς χώρους για να πιουν καφέ, επειδή αυτά τα συγκεκριμένα μαγαζιά είναι in. Όπου δεν χωράει το καρότσι να περάσει ανάμεσα από τα τραπέζια, δεν πάμε! Δεν σηκώνουμε όλους τους θαμώνες για να μαζέψουν την τσάντα τους, τις άλλες καρέκλες ή να σπρώξουν τραπέζια, για να περάσουμε εμείς. Πάμε μόνο εκεί που χωράμε. Έτσι καταλήγεις συνήθως σε καφέ γνωστής διεθνούς αλυσίδας (παρ΄όλο που προσπαθείς να την αποφύγεις) ή μιας γνωστής τοπικής αλυσίδας, όπου έχει άπλα και χώρο για να περάσει το καρότσι και να καθήσεις κάπου σαν άνθρωπος. Και για να λέμε και όλη την αλήθεια αυτά τα μαγαζιά έχουν και πολυθρόνες και δίνουν και το νεράκι απλόχερα χωρίς να σε κοιτάει το προσωπικό σαν να έχεις κάνει έγκλημα, όταν το ζητάς. Εντάξει, ο καφές, δεν είναι σαν αυτόν του Ηριδανού στο Ηράκλειο, αλλά καλύτερος από άλλα που και καλά έχουν ειδικούς barista –καφετζήδες τους λένε στο χωριό μου- και τουλάχιστον κάθεσαι για όση ώρα θέλεις αναπαυτικά!

Βέβαια το «όση ώρα θέλεις» είναι σχετικό, γιατί ή θα κάθεται δίπλα σου κάποιος που θα έχει σκύλο και ο σκύλος θα τινάζεται συνέχεια και εσύ θα βλέπεις νοερά τους ψύλλους να πετάγονται στο μωρό σου ή θα σου πιάσει την κουβέντα για το μωρό και θα σε ρωτάει και θα σου λέει διάφορα και δεν θα σ΄αφήνει στην παρέα σου ή στην ησυχία σου ή –κλασικά το

καλοκαίρι σε εξωτερικούς χώρους- θα καπνίζει και όλος ο καπνός θα πηγαίνει στο μωρό σου.

Έτσι έχεις δυο επιλογές: ή πίνεις γρήγορα τον καφέ και φεύγεις ή παίρνεις τον καφέ στο χέρι, τον «αμαθιό» σου, που λέμε στην Κρήτη, το μωρό και την παρέα σου και πας στα πάρκα. Και από αυτά τουλάχιστον έχει πολλά το Μόναχο. Και έχεις την δυνατότητα να κάτσεις στο γρασίδι, στο παγκάκι, κοντά στο ποτάμι ή κάτω από το δέντρο με τα σκιουράκια να ανεβοκατεβαίνουν και να απολαύσεις τον καφέ σου μαζί με το μωρό σου στον καθαρό αέρα.

Αυτά βέβαια το καλοκαίρι…γιατί ο χειμώνας του Μονάχου πλησιάζει και δεν είναι σαν τον χειμώνα του Ηρακλείου. Τι θα κάνει η μαμά της Ηλέκτρας με το υπέροχο μωράκι της τώρα που μπαίνει ο χειμώνας και τα κρύα και που και πώς θα βγαίνουν για καφέ θα περιμένουμε να το μάθουμε μετά που τα κορίτσια θα αποκτήσουν καινούριες εμπειρίες.

Περί ισότητος και άλλων δαιμονίων…

8 Sep

isothta

Ναι, βεβαίως πιστεύω στην ισότητα των δύο φύλων. Ναι, βεβαίως υπάρχει ισότητα. Να εξηγούμαστε. Την ισότητα δεν την αμφισβητούμε. Και είμαστε ως γενιά ευγνώμονες που μπορούμε να ψηφίσουμε, να καπνίσουμε, να φορέσουμε παντελόνια, να σπουδάσουμε και βεβαίως βεβαίως να δουλέψουμε.

Και όπως όλοι οι σύγχρονοί μου μεγαλώσαμε σε οικογένειες που ποτέ δεν μας είπαν ότι μπορούμε να κάνουμε κάτι λιγότερο από έναν άντρα. Κι έτσι μεγαλώσαμε χωρίς να ζητήσουμε ποτέ από κανέναν να μας ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου, χωρίς να ζητήσουμε από κανέναν να μας συνοδέψει σπίτι γιατί είναι αργά, χωρίς να στείλουμε κανέναν να μας πάρει ποτό από το μπαρ γιατί δεν μπορούσαμε. Να μην πω και το αντίθετο. Πόσες φορές δεν πήγαμε εμείς να πάρουμε ποτά για όλη την παρέα;

Και μετά παντρεύεσαι και νομίζεις ότι υπάρχει στ’ αλήθεια καταμερισμός. Και μένεις έγγυος. Για μένα αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Εκεί κατάλαβα ότι δεν είμαστε καθόλου μα καθόλου ίσοι. Γιατί εγώ δεν μπορούσα να κάτσω αν ήθελα απέξω στο σαλονάκι του γιατρού. Έπρεπε να είμαι μέσα. Και παρά τα βασανιστήρια στα οποία χιλιάδες γυναίκες υποβάλλουν τους άντρες τους βάζοντάς τους να παίρουν μέρος στον τοκετό η αλήθεια είναι ότι ο άντρας μπορεί αν θέλει να είναι και απέξω. Η γυναίκα δεν έχει αυτή την επιλογή.

Κάπως έτσι άρχισα να σκέφτομαι μέσα σε όλο το θαύμα της φύσης που βίωνα καθημερινά, ότι οι άντρες στην ουσία δεν είναι καθόλου ίσοι με μας. Είναι βιολογικά και κοινωνικά προορισμένοι να ζουν καλύτερα. Και ο φεμινισμός κατά την ταπεινή μου άποψη τους έκανε να ζουν ακόμα καλύτερα. Γιατί κι αυτά τα ελάχιστα που κοινωνικά είχαν επιφορτιστεί ως έργο έπαψαν να υπάρχουν.

Για να είμαι πιο δίκαιη αυτό που θέλω να πω είναι πως η ελληνική κοινωνία αφομοίωσε τον φεμινισμό με ένα τρόπο μοναδικό- όπως πάντα. Στη νεαρή ηλικία απελευθερώνει πλήρως τα αγόρια από υποχρεώσεις ιπποτικού τύπου στο πρόσχημα μίας δήθεν ισότητας και στην ώριμη ηλικία  βάζει τον άντρα σε έναν ρόλο παρουσίας-απουσίας. Όταν μπορεί είναι παρών κι όταν δεν μπορεί δεν είναι. Αντίθετα μία γυναίκα μπορεί- δε μπορεί πρέπει να είναι παρούσα.

Αυτή η προαιρετικότητα του ανδρικού φύλου είναι προνόμιο. Και μάλιστα ένα προνόμιο που τώρα -πιο πολύ από ποτέ- θα ήθελα να το έχω!

#den_mageireuw_apopse_agaph

Η μεγάλη ευθύνη. Για πολύ απλούς γονείς.

2 Jul

teach

Πολλά χρόνια με απασχολεί αυτό. Τώρα τελευταία ακόμα περισσότερο. Γιατί όλα αυτά που ζούμε και διαβάζουμε μας κάνουν να σκεφτόμαστε πιο ώριμα και κάποιες φορές πιο αποδοτικά. Με όλες αυτές τις απόψεις και τους ισχυρισμούς που κι ο κάθε πικραμένος νιώθει την υποχρέωση του να δημοσιεύσει γίνεται πιο έντονη η πεποίθησή μου ότι η χώρα μας έχει έλλειμμα παιδείας.

Κι αυτό είναι κάτι που το ισχυρίζομαι χρόνια τώρα όχι μόνο ως μητέρα ή άνθρωπος αλλά κυρίως ως εκπαιδευτικός. Κι όμως. Αυτή η χώρα που υπερλειτουργεί με σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, γονείς σε ρόλο εκπαιδευτών, ξένες γλώσσες, αθλήματα και χίλια δυο άλλα που προσφέρουμε απλόχερα στα παιδιά μας πάσχει κυρίως σε ένα. Το βασικότερο. Την παιδεία με όλο το βάθος της λέξης. Την παιδεία που δεν είναι μόνο γνωστικό υπόβαθρο και εξυπνακισμοί, τεστ ευφυΐας και βραβεία ή έπαινοι αλλά καλλιέργεια, ήθος, λεπτότητα. Και γνώση σε βάθος.

Το πόσο μεγάλη ευθύνη έχουμε ως εκπαιδευτικοί ούτε που το συζητώ. Είναι μια μεγάλη και λυπηρή κουβέντα που μόνο σε ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας, σαν αυτά του μακρινού βορρά θα μπορούσαμε να κάνουμε. Για μένα όμως είναι καθοριστικός ο ρόλος του γονέα. Γιατί ο γονέας προσφέρει όχι μόνο πληροφορίες. Κυρίως προσφέρει ηθικές αξίες. Ο γονιός βοηθά το παιδί να επεξεργαστεί τα μηνύματα, όπως δεν μπορεί ο δάσκαλος ή ο καθηγητής να το κάνει. Κι αυτό είναι ευθύνη.

Για να μεγαλώσω τα παιδιά μου όπως θέλω μάλλον δεν είναι το πιο βασικό να τους μαγειρεύω ωραία φαγητά. Το πιο βασικό, το πρώτιστο είναι βέβαια να έχω κάτι να τους μαγειρέψω αλλά αμέσως μετά από αυτό έρχεται το ήθος και η στάση ζωής που θα τους δώσω. Γιατί δεν μπορώ να πάψω να σκέφτομαι πως η έλλειψη ιστορικής γνώσης αλλά και η δυσκολία ερμηνείας της ιστορικής αλήθειας μας έφερε εδώ.

Και το εδώ που εννοώ είναι νέοι μπερδεμένοι, δεξιοί πατριώτες αγκαλιά με μια δήθεν αριστερά να κραυγάζουν τη δική τους λαϊκίστικη αλήθεια με χυδαιότητα και χωρίς μέτρο. Μπέρδεμα και ημιμάθεια. Έλλειψη χιούμορ-γιατί κι αυτό είναι θέμα παιδείας. Έλλειψη αισθητικής.

Κι όλες αυτές οι σκέψεις μου δίνουν κίνητρο να συνεχίσω να ζω, να μορφώνω, να μεγαλώνω παιδιά σαν καθηγήτρια και σαν μητέρα. Κι αυτό είναι η μεγάλη ευθύνη. Για απλούς -αλλά πολύ απλούς- γονείς.